Doświadczenia z promocji KURSÓW LIZBOŃKICH

Doświadczenia z promocji KURSÓW LIZBOŃSKICH
         Syndrom etykiety kazałby już teraz szufladkować odbiorców i stwierdzać kompletną nieznajomość założeń strategii lizbońskiej– nawet w środowisku aplikującym do funduszy unijnych. Za wcześnie jednak na takie generalizacje i uogólnienia. Jeśli jednak przyjąć konwencję relacji ze spotkań przeprowadzonych głównie w środowisku warszawskich i trójmiejskim, bez prób uogólniania- to odnotować trzeba następujące fakty:

         – strategia lizbońska nie jest kojarzona z kompetencjami pracowniczymi, z koniecznością dostosowania aktualnych kwalifikacji do wymogów społeczeństwa informacyjnego; ważne jest wiązania szkoleń lizbońskich z programem instytucji edukującej aplikantów funduszy unijnych;

         -strategia lizbońska nie jest kojarzona z koniecznością interdyscyplinarnych preferencji -zarówno w kreowaniu ścieżki zawodowej pracownika nowoczesnej organizacji, jak i procesów wiedzotwórczych organizacji powołanych do tego, w szczególności placówek badawczych oraz uczelni; ważne jest prowadzenie merytorycznej dyskusji w tym środowisku na temat organizacyjnych formuł odpowiadających interdyscyplinarnym preferencjom;

         -kreowanie ścieżki kariery zawodowej – w formule wspierającej indywidualne oczekiwania i plany jednostek świadomie kreujących własne życie zawodowe nie jest rozpoznawane jako projekt; perspektywa aktywności zawodowej wydaje się zbyt obszerna jak na akceptowane obecnie i rozpoznawane ramy czasowe projektów;

         – inwestowanie we własną ścieżkę kariery zawodowej rozpoznawane jest jako możliwe do zrealizowania wyłącznie w formule poza komercyjnej, opierającej się głównie na wykorzystywaniu funduszy unijnych; zarówno samorządowcy, jak i przedstawiciele przedsiębiorczości zgodni są w opinii na temat braku zainteresowania ze strony pracowników w inwestowaniu własnych środków finansowych we własny rozwój;

         – znajomość założeń strategii lizbońskiej wśród przedstawicieli przedsiębiorczości sprowadza się do znajomości ogólnych priorytetów UE i kojarzona jest z przedsięwzięciem, którego cele nie zostały zrealizowane;

         – „Krajowy Program Reform na lata 2005- 2008 na rzecz realizacji Strategii Lizbońskiej” jest dokumentem, o którym uczestnicy przeprowadzonych dotychczas dyskusji w ogóle nie słyszeli.
Tadeusz Wojewódzki na posiedzeniu Rady Programowo Akredytacyjnej (RPA) w Łańsku 17 maja 2008.Zdjęcie:Anna Królikowska 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *